Sonsuz kalabalık, uçsuz bir umman
Ak Ana fısıldadı, dağıldı duman
Kayıp bir rüyadan uyandı cihan
Altın kapı açıldı, parladı her yan!

Dokuz oğul yanda, dokuz kız öte
Beyaz bir kısrakla sürer buluta
Yıldızlar dökülür bastığı kata
Selam olsun gökteki ulu ecdada!

Bay Tergeş!
Kuday!
Göklerin kalbi atıyor bak!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ak ayazlar içinde kudretli nefes
Kötülük duyduğunda kesilir herkes
Erlik Han korksun, sinsin derine
Güneş doğar Ülgen’in her bir yerine!

Gökten yağmur değil, yaşam saçar o
Karanlık kapıları bir bir açar o
Gümüş sakalında kainat saklı
Adaletin kılıcı, ezelden haklı!

"Yeri yaratan, göğü donatan...
Ayı, güneşi bizlere sunan...
Ak hayalar içinde, nurdan bir sarayda,
Bizi gözeten Ulu Ülgen!"

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ülgen Ata! Altın tahtın sahibi
Aydınlığın hakanı, ruhların galibi
Dokuz dallı ağacın kutlu gölgesi
Sana yükselir Türk’ün gür sesi!
Gök kuşağı yayın, şimşek kamçın olsun
Yeryüzü seninle bereket bulsun!

Ulu Ülgen...
Ak Ülgen...
Gök biziz, yer biziz!

İnsan olmaya geldim ben bu yola
Bir eksiklik var içimde hâlâ
Ne aradıysam bulamadım onda
Kendime dönmeye geldim bu yola
Dünya malı gözümde bir gölge
Bir var bir yok, döner ince ince
Bir can kırdım ise gizli gece
Bin pişmanlık düştü benim içime

Gel can gel, bir olalım
Hak yolunda diri kalalım
Kırma kalbi, incitme canı
İnsan olup varalım

Yüküm ağır, yolum uzun
Düşe kalka ararım özüm
Bir damla aşk düşse gönlüme
Bin deryaya döner sözüm
Nefs elimden tutar durur
Beni benden çalar durur
Bir an gaflet çöker ise
Hak kapısı daralır durur

Gel can gel, bir olalım
Hak yolunda diri kalalım
Kırma kalbi, incitme canı
İnsan olup varalım


Bir lokmaya tamah ettim
Bir yudumda şükür buldum
Nice yalan yüklendim de
Bir doğruya hasret kaldım
Yol içinde nice canlar
Kimi susar kimi yanar
Bir bakarsın bir söz ile
Koca gönül viran olur

Gel can gel, bir olalım
Hak yolunda diri kalalım
Kırma kalbi, incitme canı
İnsan olup varalım

Dağlar kadar günahım var
Affa muhtaç bu halim var
Bir merhamet düşse bana
Belki açılır yollar
Ben ben diye gezdim yıllar
Birlik sırrın unuttum dar
Aynaya baktım bir gece
Gördüm içimdeki yar

Gel can gel, bir olalım
Hak yolunda diri kalalım
Kırma kalbi, incitme canı
İnsan olup varalım


Gel kardeşim tut elimi
Aynı çamur, aynı diliz
Birbirimize ayna olup
Gerçek yolu birlikteyiz
Birlikte var olur canlar
Ayrı düşen yolda yanar
Sevgi ile yürüyenler
Hak katında yerini bulur

Gel can gel, bir olalım
Hak yolunda diri kalalım
Kırma kalbi, incitme canı
İnsan olup varalım

İnsan olup varalım…
İnsan olup varalım…

Çöl yanar, gök susar, kanla yazılır kader
Fırat akar uzakta, ama susuz her bir nefes
Masum çığlık gecede yankı olur küle
Adalet kör, dünya sağır, zulüm çöker dile

Bir damla su... bir umut...
Gölgelerde kaybolur...
Hak yolunda düşen can,
Sessizliği boğar durur...

KERBELA!
Kanla yazılmış bir destan!
KERBELA!
Yıkılsa da dönmez iman!
KERBELA!
Ateş olur her bir can!
Direnişin adı yazılır:
HÜSEYİN!
Ooooooooooooooo ooooooooooooooooooo
KERBELA!
Kanla yazılmış bir destan!
KERBELA!
Yıkılsa da dönmez iman!
KERBELA!
Ateş olur her bir can!
Direnişin adı yazılır:
HÜSEYİN!

Kılıç iner geceden, masumlara gölge
Çocukların duası karışır kara göğe
Zeynep’in gözleri ateş, yakar zamanı
Her damla yaşta saklı bir çağın feryadı

Sessizlik… çığlıktan ağır…
Gölgeler üstüme yürür…
Ama bir isim var ki içimde,
Asla sönmez, asla ölmez!

KERBELA!
Küllerinden doğar isyan!
KERBELA!
Sönmez bu kutsal ferman!
KERBELA!
Zaman eğilse bile,
Bir baş eğilmez asla:
HÜSEYİN!
Ooooooooooooooooooooo ooooooooooooooo
KERBELA!
Kanla yazılmış bir destan!
KERBELA!
Yıkılsa da dönmez iman!
KERBELA!
Ateş olur her bir can!
Direnişin adı yazılır:
HÜSEYİN!
Ooooooooooooooooooooo ooooooooooooooo
KERBELA!
Kanla yazılmış bir destan!
KERBELA!
Yıkılsa da dönmez iman!
KERBELA!
Ateş olur her bir can!
Direnişin adı yazılır:
HÜSEYİN!

Gecenin karanlığında,
Sessiz çığlıklar yankılanır içimde.
Gözlerinde bir yabancı,
Eski bir dostu ararım nafile.

Bir adım ileri, iki adım geri,
Bu dansın sonu yok, belli.
Kırık dökük hayaller masada,
Hesabı kim ödeyecek bu defa?

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Kelimeler sustu artık,
Bakışlar anlatıyor her şeyi.
Bu fırtına dinmez kolay kolay,
Bitirmeden içimizdeki o deli ateşi.

Gölgen bile kaçıyor benden,
Sanki bir suçluymuşum gibi.
Oysa bu kavgayı biz başlattık,
Şimdi yabancıyız, bir düşman gibi.

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Sebepsiz bir savaş bu, kazananı olmayan,
Yorgun düşmüş ruhlar, yalanlara doymayan.
Bir yanım git diyor, bir yanım kal,
Kendi içimde bin parçaya bölünmüşüm, halim ziyan.

Bir bakışın yetti, dünya sustu aniden
Kalbim adını fısıldar, en derin yerimden
Gözlerin gece gibi, yıldızlarla dolu
Kayboldum içinde, buldum aslında yolu

Sen güldüğünde bahar iner kalbime
Zaman durur, dokunur her kelime

Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

Ellerin ellerimde, sanki sonsuzluk
Birlikte yazıyoruz en güzel mutluluk
Korkularım erir, yanında yok olur
Senin sevgin bana en gerçek huzur

Birlikte her şey daha anlamlı şimdi
Kalbim ilk kez bu kadar emin gibi

Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

Eğer bir gün karanlık çökerse üstüme
Sen ol yeter, ışık ol gözlerime
Dünya yansa bile, biz kalırız yine
Sen ve ben… tek bir hikâyede

Ela, sen benim en güzel gerçeğimsin
Hayalim değil, kalbimin derin sesisin
Seninle her an bir ömür gibi
Sevdanla yazdım kaderimi
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

Gölgeler fısıldar, altın taçlar çağırır...
Ama ruhum zincir tanımaz!

Sahte alkışlarla örülmüş bir saray,
Her tuğlası yalan, her duvarı ihanet
Diz çökenler yükselir sanır kendini,
Ben dimdik dururum, yalnızlığa yeminli

Bir lokma güç için ruhunu satanlar,
Adını tarihe değil, küle yazarlar
Ben ateşi seçtim, yaksa da içimi
Boyun eğmem, bu benim yazgım!

İstemem! Eksik olsun!
Tahtlarınız, şanınız, sahte zaferleriniz!
Bir tek onurum yeter bana
Yalnız ölsem de eğilmem asla!
İstemem! Eksik olsun!
Altın zincirleriniz boynuma dolanmaz!
Bir tek sözüm var dünyaya:
Özgürlük, ya da sonsuz karanlık!
İstemem! Eksik olsun!
Tahtlarınız, şanınız, sahte zaferleriniz!
Bir tek onurum yeter bana
Yalnız ölsem de eğilmem asla!
İstemem! Eksik olsun!
Altın zincirleriniz boynuma dolanmaz!
Bir tek sözüm var dünyaya:
Özgürlük, ya da sonsuz karanlık!


Gölgeniz uzun ama ışığınız sahte,
Parlayan maskeler, çürüyen yüzlerde
Kibirli tanrılar gibi bakarsınız tepeden,
Ama ben gülümserim uçurumun kenarından

Yalnızlık! Yücelik!
Alevlerle taçlanır gerçek benlik!

Satılık değil bu kalp, bu kan, bu ruh!
Bir damla eğilmem, kırılırsa gurur!

Düşerim belki, ama diz çökmem!
Yanarım belki, ama sönmem!

İstemem! Eksik olsun!
Sahte cennetiniz, kirli elleriniz!
Bir tek hakikat yeter bana:
Kendi yolum, kendi savaşım!
İstemem! Eksik olsun!
Karanlık bile özgürse kutsaldır!
Bir tek miras bırakırım:
Boyun eğmeyen bir ruh!
İstemem! Eksik olsun!
Tahtlarınız, şanınız, sahte zaferleriniz!
Bir tek onurum yeter bana
Yalnız ölsem de eğilmem asla!
İstemem! Eksik olsun!
Altın zincirleriniz boynuma dolanmaz!
Bir tek sözüm var dünyaya:
Özgürlük, ya da sonsuz karanlık!
İstemem! Eksik olsun!
Tahtlarınız, şanınız, sahte zaferleriniz!
Bir tek onurum yeter bana
Yalnız ölsem de eğilmem asla!
İstemem! Eksik olsun!
Altın zincirleriniz boynuma dolanmaz!
Bir tek sözüm var dünyaya:
Özgürlük, ya da sonsuz karanlık!
İstemem! Eksik olsun!
Tahtlarınız, şanınız, sahte zaferleriniz!
Bir tek onurum yeter bana
Yalnız ölsem de eğilmem asla!
İstemem! Eksik olsun!
Altın zincirleriniz boynuma dolanmaz!
Bir tek sözüm var dünyaya:
Özgürlük, ya da sonsuz karanlık!


Ve rüzgar taşır adımı boşluklara...
Bir adam geçti bu dünyadan—
Hiç eğilmeden.

Bir bakışın yetti, dünya sustu aniden
Kalbim adını fısıldar, en derin yerimden
Gözlerin gece gibi, yıldızlarla dolu
Kayboldum içinde, buldum aslında yolu

Sen güldüğünde bahar iner kalbime
Zaman durur, dokunur her kelime

Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

Ellerin ellerimde, sanki sonsuzluk
Birlikte yazıyoruz en güzel mutluluk
Korkularım erir, yanında yok olur
Senin sevgin bana en gerçek huzur

Birlikte her şey daha anlamlı şimdi
Kalbim ilk kez bu kadar emin gibi

Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

Eğer bir gün karanlık çökerse üstüme
Sen ol yeter, ışık ol gözlerime
Dünya yansa bile, biz kalırız yine
Sen ve ben… tek bir hikâyede

Ela, sen benim en güzel gerçeğimsin
Hayalim değil, kalbimin derin sesisin
Seninle her an bir ömür gibi
Sevdanla yazdım kaderimi
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir
Ela, sen benim en güzel mucizem
Kalbimde açan tek çiçeksin gizem
Sen sevdikçe ben çoğalırım içimde
Aşkınla tamamım, sen varsın diye
Ela, adın bile şiir gibi
Her hecesi umut, her anı deli gibi
Sen bana baktıkça dünya değişir
Bu kalp seninle atar, bunu herkes bilir

(Intro – Fısıltı + Koro, karanlık atmosfer)
Toprak… kanı hatırlar…
Bir çiçek… aşkı gömer…
Papatya açar… mezarımda…

Beyazdı bir zamanlar, kirlettim ellerimle,
Masumiyetin çığlığı kaldı gecelerde…
Her yaprak bir günah, kopardım tek tek,
“Seviyor” dedikçe… öldü içimdeki gerçek!
Sarı kalbinde çürüyen güneş,
Gözlerin… son nefes…
Bir çiçek değil bu, bir lanet artık,
Aşk dediğin şey… sadece karanlık!

Seviyor… sevmiyor…
Kader kanla yazılıyor…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…

Gece çöktü… mezar gibi sessiz,
Toprak bile artık senden izsiz…
Bir umut daha düştü avuçlarımdan,
Rüzgâr aldı seni… sonsuz karanlıktan…
Kırdım köklerini, yok ettim baharı,
Aşkın bedeli… ruhumun yarı!
Bir papatya kadar kısa ömrümüz,
Ama acı… sonsuz… bitmez bu ölüm!

KOPAR! YAK! YOK ET!
AŞK BİR YALAN! BİR LANET!
KOPAR! YAK! YOK ET!
KALBİMDE SADECE NEFRET!


Ben bir çiçektim… ellerinde solan…
Bir umut gibi… karanlıkta kaybolan…
Sevda dediğin bir illüzyon,
Geriye kalan sadece bir son…

Dokun bana… son kez… yok olurken…

Adını kazıdım… çürüyen kalbime!

Aşkımız bir mezar taşı şimdi,
Üzerinde yazan tek şey: “Hiçti…”

SEVİYOR! SEVMİYOR! KANLA YAZILDI!
HER YAPRAKTA BİR PARÇA CANIM KALDI!
SOLAN HER DÜŞTE DAHA DERİNE BATIYORUM,
PAPATYA! SENİNLE YOK OLUYORUM!

Aaaaaah… sonsuz karanlıkta…
Adın yankılanır hâlâ…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…


Son yaprak düştü…
Ve gerçek ortaya çıktı…
“Sevmiyor…”

…ama ben hâlâ yanıyorum.

Bir akşamüstü, rüzgârın sesinde
Adını duydum kırık bir hecede
Yollar sustu, şehir yorgundu
Sen yoktun… ama her yerdeydin
Elimde bir papatya, yaprak yaprak
“Seviyor mu?” diye bölünmüş zaman
Her cevap biraz daha eksiltti
İçimde kalan son ihtimali

Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde
Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde

Sokak lambaları bile titrerken
Gölgenle kavga ettim gecelerce
Bir yanım seni tanrım sandı
Bir yanım inkâr etti gerçeği
Kırık aynalarda yüzüm çoğaldı
Hangisi bendim, hangisi sensin?
Papatyanın her düşen yaprağında
Bir parçam daha yok oldu sessizce

“Seviyor… sevmiyor…”
Bir kader gibi tekrarlandı
“Seviyor… sevmiyor…”
Kalbim sana zincirlendi
(Koro)
Aşk bir oyun değil!
Aşk bir yangın!
Küllerinden doğar ya da seni yakar!


Papatyanın gölgesinde yandım ben
Her yaprakta biraz daha eksildim
Bir umutla bir umutsuzluk arasında
Seni sevmek… en büyük trajedim
Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde


Son yaprak düştü avuçlarımdan
Cevap sessizlikti, yankıydı sadece
Ne bir “evet” kaldı, ne bir “hayır”
Sadece sen… ve sensizliğin
Papatya kurudu, zaman dondu
Aşk sahneden indi usulca
Perde kapandı, ışıklar söndü
Ama içimde oyun bitmedi hâlâ


Belki bir gün, başka bir baharda
Yeni bir papatya doğar içimde
Ama ben hep hatırlarım seni
Bir çiçeğin masum yalanında…

Papatyanın gölgesinde yandım ben
Her yaprakta biraz daha eksildim
Bir umutla bir umutsuzluk arasında
Seni sevmek… en büyük trajedim
Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde
Papatyanın gölgesinde yandım ben
Her yaprakta biraz daha eksildim
Bir umutla bir umutsuzluk arasında
Seni sevmek… en büyük trajedim
Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde
Papatyanın gölgesinde yandım ben
Her yaprakta biraz daha eksildim
Bir umutla bir umutsuzluk arasında
Seni sevmek… en büyük trajedim
Papatyanın gölgesinde kaldım ben
Aşkı sayarken kaybettim kendimi
Her “seviyor” bir umut, her “sevmiyor” yara
Kalbim sahnede… sen son perde

Yer altından yükselir eski bir nefes,
Karanlık çağırır, duyulur o ses.
Dokuz kat aşağıda hüküm süren han,
Adı korkuyla anılır: Erlik Han!


Kara çamurun içinden doğan lanet,
Gölgeler içinde saklı bir kehanet.
Tanrı’dan kopan, düşen o varlık,
İçinde büyür sonsuz karanlık.
Altın taht değil, kemikten bir saray,
Ruhlar zincirlenmiş, çığlıklar kolay.
Her adımında titrer yedi kat yer,
Erlik’in hükmü ölümle değer.


Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!
Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!


Atı kara, gözleri ateşten bir iz,
Peşinde sürükler lanetli bir iz.
Kırk kapıdan geçer ruhların çığlığı,
Her biri mühürlü kaderin ağı.
Şamanlar bilir, davul çalar gece,
Onun adıyla titrer her hece.
Kurumuş dallar gibi çatlar umut,
Erlik’in gölgesinde yoktur hudut.


Davullar vurur, kopuz ağlar,
Ruhlar dans eder karanlık dağlar.
Ateşin diliyle yazılır son,
Erlik Han çağırır: “Gel bana, son!”


Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!
Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!
Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!
Erlik Han! Gecenin efendisi!
Ruhları çalar, karanlık bestesi!
Erlik Han! Yer altı kralı!
Kaderi yazar, sonsuz karanlığı!


İhanetin tohumu, düşüşün adı,
Işık terk etti onun kanadı.
Yer altı çürür, çürür insanlık,
Erlik’in nefesi saf karanlık!
Kefen gibi sarar geceyi sis,
Kaçamaz kimse, bu lanetli his.
Son nefesinde duyarsın onu,
“Benim krallığım… ebedi sonu!”


Dokuz kat iner ruhun sessiz,
Erlik bekler… sonsuz, nefessiz.
Karanlık yazgı, kaçış yok artık,
Erlik Han ile başlar karanlık…