[Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]

[Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]

• Beni bütün bütün bırakma.
  
• Kalbim, serseriliğim benim.
  
• Her sessizlik biraz ihtilal..
  
• Aşk gene kelime değiştirdi…
  
• Öğle sonu yaşlılıktır biraz.
  
• Ne çıkar siz bizi anlamasanız da.
  
• Ve ağzında binlerce güneşin tadı.
  
• Ne ettik de yitirdik böyle kendimizi.
  
• Çıkalım! Yoruldum artık kendimden.
  
• Gökyüzü mavi ise, umutlar beyaz olsun…
  
• Hüzünlenmek bile gelmiyor içimden.
  
• De bana kim bulacak denizin kalbini.
  
• Kısaca söyleyeyim: anlamak yordu beni.
  
• Ayıptır yani insan elini temiz tutmalı biraz.
  
• İçim hem kimsesizdi hem kalabalık.
  
• Çok karanlık bir cümlede durmuş gibiyiz.
  
• İnsan kendini korumaktan yorgun…
  
• Gülmek, bir halk gülebiliyorsa gülmektir.
  
• Daha bir sürü şey şuramda darmadağınık!
  
• Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.
  
• İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.
  
• İnsan yaşarken ölüler bırakmalı ardında.
  
• Acılar dinlendi; Yeniden başlamalıyız.
  
• Gökyüzü gibi şu çocukluk, hiç bir yere gitmiyor.
  
• Niye olmalı öyleyse. Aşk mutlu bir sürgünlükse.
  
• İnsan sevdi miydi buna bir çare düşünmeli.
  
• Ey benim ıslak yalnızlığım, umudum senden doğsun.
  
• Ben sana uyandım yine, sen başkalarıyla uyurken.
  
• Sonbahar, belki de bir hüznün özgül ağırlığı…
  
• Giyinip dışarı çıkıyorum hemen. Ben bu ‘evler’e sığamam.
  
• Ve mutluluk bir kibrit çöpü. Artık ne kadar yanarsa…
  
• İnsanın insana verebileceği en değerli şey yalnızlıktır.
  
• Biz aykırıya, ayrıntıya, ayrıksıya, azınlığa tutkunuz.
  
• Diyorum, bir şeye karşı koymaktır günümüzde aşk.
  
• Ben sanki bir gazetenin hiç okunmayan yerlerindeyim.
  
• Dedim ya, ne gelirse yapıyorum elimden ”unutmak için.
  
• Çıkmazlarda üst üste birikmiş ufuklar kadar derindim.
  
• Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim.
  
• Çünkü sen, sen benim sevmemin başlangıcısın olsa olsa.
  
• Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana.
  
• Susarak susarmışız da, ölçemezmiş kimse derinliğini.
  
• Değilsek de yakın, birbirimize uzak da sayılmayız büsbütün…
  
• Çok uzaklara bakmaktır, diyoruz, durmadan saate bakmak.
  
• Uyurken uyandırılmış gibi beni bir sardunya büyüttü belki.
  
• Kimsenin öldüğü yok yaşadığı da. Herkes biraz var o kadar.
  
• Bana kalbimdesin deme! Bilirsin ”kalabalık” yerleri sevmem.
  
• Sana her zaman söylüyorum: Senin yüzünde gülmek var.
  
• Hiç gitmeyecekmiş gibi sevenler, hiç sevmemiş gibi gittiler…
  
• Doğrusu elinizden ne gelir ki; Siz dolgun yaşamaya bakın günleri.
  
• Kimse bir şey bulamazdı bizde. Kağıtlar, kitaplar doldururdu bizi.
  
• Ama o geçerken ne yalan söyleyeyim şuramda bir ağrı duydum.
  
• Sarılıp gövdesine sımsıkı, bir kadın kendini doğurabilir isterse.
  
• Sütten kesilmiş çocuk mudur ki canım, canımı yatıştırdım, susturdum.
  
• Tek ihtiyacım neydi biliyor musunuz? Bir papatya yaprağı daha.
  
• Biliyorsun, bizim her türlü yalnızlığımız yeni bir dil olacak yarın.
  
• Başkalarının aklıyla yaşayanlar kendi yüreklerine yabancılaşırlar…
  
• Ben demiştim, bir gün canımız sıkılacak bu kadar sıkıntının içinde.
  
• Ah bu nisan yağmurları, hüznünü kaybetmiş çocuklar gibi şaşkın.
  
• Ben biraz “ertesi gün” gibiyim.. Eksiğim, unutkanım, öyleyim.
  
• Nedensiz bir çocuk ağlaması bile, çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.
  
• Kuş olsun, insan olsun. Yalnızlık, sevmeyi bilmeyenlerin icadı…
  
• Ne kadar aynı bir dünyadayız seninle; Aşka, dövüşe, maviye yetmek için…
  
• Nedensiz bir çocuk ağlaması bile çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.
  
• Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde. Oysaki seninle güzel olmak var.
  
• Kısa bir gülümseme yürüdü dudaklarından. Benim dudaklarıma da geçti…
  
• Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına; sırılsıklam yalnızım aslında.
  
• Bir mektup, bir telgraf alındısı değil unutulmuş bir sevdadır kapısını çalan.
  
• Bir canavar gibi düşünün isterseniz, herkes kendi düşündüğüyle kalacak.
  
• Bu ara ellerim hep üşür benim. Doktor ‘kansızlık’ der, ben ‘sensizlik’ derim.
  
• İşte şu yağmur, işte şu balkon, işte ben. Ben dediğim koskocaman bir oyuk.
  
• Sanki hiç bir şey uyaramaz içimdeki sessizliği, ne söz ne kelime, ne hiçbir şey.
  
• Ben yorgunum anlamaktan, bir duvar, bir tebeşir gibi yazmaktan yazılmaktan.
  
• Hiçbir dilde söylenmemiş, hiçbir dilde yazılmamış, sözler ve şarkılar içindeyim.
  
• Sanki hiçbir şey uyaramaz içimizdeki sessizliği, ne söz, ne kelime, ne hiçbir şey.
  
• Özlemim sanadır, varsın kar yağsın, daha yağsın seni arındırıncaya kadar…
  
• Acılar da acılaşıyor gittikçe sanki, bir azarlamayla ölümünü düşünen çocuklar gibi.
  
• Bir gök yapıyordum deniz kabuklarından. Senin çocuksu gülüşüne benzer bir gök.
  
• Oysa ‘Allah sevdiğine kavuştursun.’ diyen hiç bir dilenciyi boş geçmemiştim ben.
  
• Susarak katlanıyoruz her mutsuzluğa. Saatlendiriyoruz günü. Bölüyoruz dakikalara.
  
• Hava soğudu Kasım’ ın son günleri. Kar yağacak bembeyaz olacak unutulmuşluğum.
  
• Elbette bir ustalıktır bizim sevgimiz mutlu bir yolcu gibi yol kenarlarındakilere el eden.
  
• Bir yerimiz varsa bu dünyada, her şey insanca olmalı. Sevmek de, yaşamak da, ölmek de.
  
• Güç iştir çünkü bir tarihi insan gibi yaşamak. Bir hayatı insan gibi tamamlamak güç iştir.
  
• Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum, yeniden doğmak için çıkardığım yangından.
  
• Dünyaya iyi sözler söyledikçe ben; İyi sözler söylenmiş bir kadın gibi güzelleşiyor dünya.
  
• Unutulmak ölüme en yakın sokaktır kahramanım. Ve ben ki yatınca belki kim olmaya uyuyacağım.
  
• Bazen diyorum ki onu kafama takmamalıyım. Sonra da diyorum ki; önce kalbimden atmalıyım.
  
• Böyle gelişigüzel, böyle kırık dökük. Sanki hiç kimselerin kullanmadığı bir gün kalmış bana…
  
• Belki yarın gidecek;bir anı gelecek bir başka anının yerine.İnsan bazen ağlamaz mı bakıp kendine.
  
• Sevgiler gönderirdi nedense utanırdı da bundan gönderir gönderir geri alırdı bir gücenikliği sonra.
  
• Gülemiyorsun ya gülmek. Bir halk gülüyorsa gülmektir. Ne kadar benziyoruz Türkiye’ye Ahmet Abi.
  
• Yalnızlık gibi ama yalnızlık değil. Bildiğin, çok iyi bildiğin bir şeyin uzağında kalmak duygusu belki.
  
• Doğanın bana verdiği bu ödülden çıldırıp yitmemek için iki insan gibi kaldım. Birbiriyle konuşan iki insan.
  
• Unutulmuş gibiyim ben. Ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir. Bilmem ki nasıl anlatmalı? Yalnız bile değilim.
  
• Sabahlarınız gibidir beni sevmek, horozun renkleri gibidir. Beni sevdiniz mi yangındır artık parmaklarınız.
  
• Öyle bi çık ki karşıma her baktığımda ilk defa görüyormuşum gibi, az kalsın ölüyormuşum gibi’ hissedeyim seni.
  
• İnsanın insandan başka dayanağı yok. Yalnızlık bile, başka insanların varlığı bilindikçe bir anlama kavuşuyor.
  
• Ve bu yorgun bu hüzünlü yüreği, benim değilmiş gibi hiç kimse görmeden, şöyle bir yol kenarına bıraksam…
  
• Anlıyorum yaşam elbette uzun biz duyabildikçe sevgiyi yalnızca bunun için uzun yani sevgiyle de sevebilir insan, sevdayla da…
  
• Bu yüreğe bu kadar acı fazla dersin bazen kendine. Ama hata bizde. Küçücük bir yürekle kocaman sevmek ne haddimize!
  
• Bazen arkana bile bakmadan gitmek istersin. Öyle her şeyi bırakmana falan da gerek yok. Anıları bırakabilsen yeter.
  
• Neden aklıma geliyor istasyon büfesindeki duruşun. Hava soğudu -kasımın son günleri- kar yağacak, bembeyaz olacak unutulmuşluğum.
  
• Temmuzlar kedi yavruları gibi sokulurken, Ağustos’ a ve Ağustoslar Eylül’e. Bir yol alış duygusudur ki biliriz. İnsanlar zamanlardan önce boğulur.
  
• Sıkıntı var, boğuntu var, tedirginlik var, çirkinlik, yalan, her şey var. Ama hep umut var her şeyin içinde. Kısacası, yaşamanın gereği, umutlu olmak zorunda insan.