Yapay Zekaya Bestelettiğim Şarkı - Sentetik Şöhretler

Stüdyoda değil, kuyumcuda mesai
Kafiyeler zayıf, imajlar bir hayli dahi
Altın zincir ağır, ama vizyon kuş tüyü
Sorsan hepsi sokak, ama görmemişler kötüyü.

Aynı hi-hat ritmi, kulaklarda bir uğultu
Sözler sanki fotokopi, hepsi birer kurgu
"Para, araba, marka" – başka kelime yok mu?
Bu lirik açlığıyla, ruhun hala tok mu?

Sesin robotik, kalbin ise mekanik
Duygular sahte, hırsların ise panik
Autotune’u kapatınca kesiliyor nefesin
Sen rapçi değilsin, sadece bir hevesin.

Kelime dağarcığın bir oda hapsi kadar dar
Kliplerde lüks hayat, kafanda kışlık kar
Gerçeklikten kopuk, her barın bir masal
Sanatın kağıttan, her şeyin sadece görsel.

Eskiden kalem vardı, kağıtla dertleşen
Şimdi sadece "vibe" var, boşlukta titreşen
Kafiye değil mesele, mesele bir dert anlatmak
Değil her ritim üstünde maymun gibi zıplamak.

Sesin robotik, kalbin ise mekanik
Duygular sahte, hırsların ise panik
Autotune’u kapatınca kesiliyor nefesin
Sen rapçi değilsin, sadece bir hevesin.

Mikrofonu bırak, önce bir kitap aç
Ruhun bu sığ sulara artık gerçekten aç
Rakamlar yüksek evet, ama kalite yerlerde
Gerçek rap saklanmış, o tozlu perdelerde.

Sesin robotik, kalbin ise mekanik
Duygular sahte, hırsların ise panik
Autotune’u kapatınca kesiliyor nefesin
Sen rapçi değilsin, sadece bir hevesin.

Sesin robotik, kalbin ise mekanik
Duygular sahte, hırsların ise panik
Autotune’u kapatınca kesiliyor nefesin
Sen rapçi değilsin, sadece bir hevesin.

Sesin robotik, kalbin ise mekanik
Duygular sahte, hırsların ise panik
Autotune’u kapatınca kesiliyor nefesin
Sen rapçi değilsin, sadece bir hevesin.