Yapay Zekaya Bestelettiğim Şarkı - Papatya

(Intro – Fısıltı + Koro, karanlık atmosfer)
Toprak… kanı hatırlar…
Bir çiçek… aşkı gömer…
Papatya açar… mezarımda…

Beyazdı bir zamanlar, kirlettim ellerimle,
Masumiyetin çığlığı kaldı gecelerde…
Her yaprak bir günah, kopardım tek tek,
“Seviyor” dedikçe… öldü içimdeki gerçek!
Sarı kalbinde çürüyen güneş,
Gözlerin… son nefes…
Bir çiçek değil bu, bir lanet artık,
Aşk dediğin şey… sadece karanlık!

Seviyor… sevmiyor…
Kader kanla yazılıyor…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…

Gece çöktü… mezar gibi sessiz,
Toprak bile artık senden izsiz…
Bir umut daha düştü avuçlarımdan,
Rüzgâr aldı seni… sonsuz karanlıktan…
Kırdım köklerini, yok ettim baharı,
Aşkın bedeli… ruhumun yarı!
Bir papatya kadar kısa ömrümüz,
Ama acı… sonsuz… bitmez bu ölüm!

KOPAR! YAK! YOK ET!
AŞK BİR YALAN! BİR LANET!
KOPAR! YAK! YOK ET!
KALBİMDE SADECE NEFRET!


Ben bir çiçektim… ellerinde solan…
Bir umut gibi… karanlıkta kaybolan…
Sevda dediğin bir illüzyon,
Geriye kalan sadece bir son…

Dokun bana… son kez… yok olurken…

Adını kazıdım… çürüyen kalbime!

Aşkımız bir mezar taşı şimdi,
Üzerinde yazan tek şey: “Hiçti…”

SEVİYOR! SEVMİYOR! KANLA YAZILDI!
HER YAPRAKTA BİR PARÇA CANIM KALDI!
SOLAN HER DÜŞTE DAHA DERİNE BATIYORUM,
PAPATYA! SENİNLE YOK OLUYORUM!

Aaaaaah… sonsuz karanlıkta…
Adın yankılanır hâlâ…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…

SEVİYOR! SEVMİYOR! ÇIĞLIK OLUR RUHUMDA!
Yaprak yaprak parçalandım bu uğurda!
Her kopuşta biraz daha yok oluyorum,
Ey papatya! Seninle çürüyorum!

Solan ışıkta adın yankı olur…
Aşkın küllerinden karanlık doğurur…


Son yaprak düştü…
Ve gerçek ortaya çıktı…
“Sevmiyor…”

…ama ben hâlâ yanıyorum.