Kırık dizeler arasında yürüdüm bu gece
Her kelime üstüme çöken bir enkazdı
Sustum…
Çünkü içimde bağıran hiçbir şey
Artık beni kurtaramadı
Hangi şiire dokunsam elimde dağıldı
Mürekkep gibi aktı içimdeki yangınlar
Dudaklarıma çivilendi suskun harfler
Kaybettim ben… karanlığa karşı savaşmadan
Duvarlarım ayakta, yüzüm hâlâ sağlam
Ama içimde çürüyen bir şehir var
Koridorlarında yankılanır kırık çığlıklar
Kanla boyanmış bütün anılar
Ve ben…
Dimdik duran bir ağacın
Bükülmüş gölgesiyim şimdi
Hoşça kal!
Vazgeçerek gidiyorum ben
Küllerimi savuruyor rüzgâr yeniden
Seninle çarpan kalbimi
Kendi ellerimle susturdum ben
Hoşça kal!
İçimde senden iz kalmadı artık
Aynalarda yüzün bile görünmüyor
Ben olan sana bu son vedam
Yıkılarak değil… vazgeçerek gidiyorum
Kadehlere doldurdum bütün acılarımı
Yandıkça boğazımda adını kustum
Zehir gibi dolaştın damarlarımda
Şimdi senden arınan bir enkazım
Kör olmuş gözlerim aynalara baktı
Ama hiçbir yansımada sen yoktun
Meğer seni yaşatırken içimde
Kendimi çoktan gömmüşüm
Sessizlik bağırıyor duvarlarda
Gece bile benden korkuyor
Bir zamanlar sen diye attığım kalp
Şimdi kendi mezarını kazıyor
Hoşça kal!
Vazgeçerek gidiyorum ben
Bu savaşın galibi olmadı hiçbir zaman
Surlar ayakta kaldı belki ama
İçimde herkes çoktan öldü
Hoşça kal!
Son sigaram gibi sönüyorsun içimde
Artık senden bana kalan hiçbir şey yok
Ben olan sana son kez bakıp
Vazgeçerek… gidiyorum ben.
Hoşça kal!
Vazgeçerek gidiyorum ben
Küllerimi savuruyor rüzgâr yeniden
Seninle çarpan kalbimi
Kendi ellerimle susturdum ben
Hoşça kal!
İçimde senden iz kalmadı artık
Aynalarda yüzün bile görünmüyor
Ben olan sana bu son vedam
Yıkılarak değil… vazgeçerek gidiyorum
Hoşça kal!
Vazgeçerek gidiyorum ben
Küllerimi savuruyor rüzgâr yeniden
Seninle çarpan kalbimi
Kendi ellerimle susturdum ben
Hoşça kal!
İçimde senden iz kalmadı artık
Aynalarda yüzün bile görünmüyor
Ben olan sana bu son vedam
Yıkılarak değil… vazgeçerek gidiyorum
Hoşça kal!
Vazgeçerek gidiyorum ben
Küllerimi savuruyor rüzgâr yeniden
Seninle çarpan kalbimi
Kendi ellerimle susturdum ben
Hoşça kal!
İçimde senden iz kalmadı artık
Aynalarda yüzün bile görünmüyor
Ben olan sana bu son vedam
Yıkılarak değil… vazgeçerek gidiyorum
Benzer Konular:












Normal
