Kendimi şöyle teselli ediyorum;
Sabret, bu kadar hayırsıza denk gelmenin de bir hayrı vardır elbet.

Şair Cemal Süreya'nın bir şiiri var, sorar: "Sizin hiç babanız öldü mü?" diye, cevabı da kendisi verir; "Benim bir kere öldü, kör oldum" diyerek. Sonra ekler:

Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu, kör oldum

Ben Babamın kızıyım.
Babam bana tırnağım kırıldığında ağlamayı değil,diğer dokuz tırnağımıda kesmeyi öğretti.
Onun için ben,basit insanları kıskanmam.
Ağaç benim olmadıktan sonra,isteyen istediği yerde oturabilir. Oturduğun yerde şeref bırakta ananı değil,şanını konuşsunlar.

Herkes anlayış bekliyor ya.
Sağa dönüyorum beklenti, sola dönüyorum beklenti.
Kimse sormuyor sen ne istiyorsun, seni de anlamamız gerekir mi diye.
Herkes anlayış bekliyor muhteşem olay.

O kadar sıkıldım ki ne istediğini ve ne hissettiğini bilmeyen insanlardan.
Rengi belli olmayan, özellikle ne istediğini bilmeyen hiçbir insan istemiyorum hayatımda.
Tahammül edemiyorum belirsizliğe, dengesizliğe.
Ben artık bana değer veren insana değer vermek istiyorum.
Beni merak eden, arayıp soran, içten gelen samimiyete yer veriyorum.
Vermeden almak isteyen insan tiplerinden bunaldım artık.
Bu tip insanlarla ömür de geçmez, hayat da bitmez.
Zehir olur her şey bize.
Ben zehirlenmek istemiyorum.
Kısacası huzur istiyorum artık.
Yorulmak istemiyorum.
İnsan insana yük de olmamalı bence.
Zaten herkesin canı burnunda, herkesin stresi kendisine yeter.
Bir de birilerinin yorgunluğu çekilmiyor yani.




;saygilar;