İnsanların sahip oldukları bütün maddî varlıklar dünya içindir ve ölüm anında bırakılıp gidilir. Mezara yalnızca kefen ile girilir. O hâlde dünya varlığı için, mal-mülk kavgası veya ikbal ve zenginlik sevdası taşımak boşunadır. Dünya malına fazla tamah insana öte dünyayı unutturur. Oysa asıl çalışma, ahiret kazancı için yapılmalıdır. Dünya malından, hayırlı işlere harcamak, muhtaçlara yardımda bulunmak herkesin görevidir. İhtiyacımızdan fazlasını saklasak bile sonunda bırakıp gideceğimiz için bize faydası dokunmaz.
Dünya malına tamah edip bu uğurda açgözlülük gösterenler için söylenir.