Kendini beğenmek, insan benliğinin dışa vurulan en önemli özelliğidir. Herkeste bir miktar kendini beğenmişlik vardır. Ancak bunun dozunu kaçırmamak gerekir. Akıl, düşünmeyi, düşünme de kendine güven ve saygıyı getirir. Her insan saygı görmek ister. Bu da kendini beğenmeyi doğurur. Nitekim insan kendini beğenmese, nefsi ve benliği onu zorlar ve bir yönüyle olsun başkalarından üstün olduğunu düşündürür. Çünkü bu durumda çalışma şevki ve başarı isteği artar. Akıl ön plana çıkar, kişilik iddiası yatışır.
Kendini beğenmiş kibirli kişiler hakkında alay maksadıyla söylenir.
(Ayrıca bkz. Akılları pazara çıkarmışlar; herkes kendi aklını beğenmiş.)