Günlerden bir gün, ormanlar kralı aslan, arkadaşı eşek ve tilkiyi yanına alıp ormanda ava çıkmış. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Yolda bir geyik sürüsüyle karşılaşmışlar. Ormanlar kralı aslan, büyük uğraşlar sonucu semiz bir geyik yakalayıvermiş. Aslan geyiği yakalamış ama kendisi de epey yorulmuş.

Aslan, eşeğe seslenmiş;
‒ “Eşek arkadaşım! Hiç halim kalmadı, gel bu avı paylaştır da biraz et yiyelim, yoksa açlıktan düşüp bayılacağım.” demiş.
Eşek, aslanın avladığı geyiği tuttuğu gibi üç eşit parçaya bölmüş. Aslan eşeğin bu paylaşımından hiç de memnun olmamış. Kükreyerek eşeğe saldırıp onu pençeleriyle baya hırpalamış.
Bu defa tilkiye seslenmiş:
‒ Tilki kardeş, gel bakayım sen bu geyiği iki parçaya böl demiş.
Eşeğin halini gören tilki, başına gelebilecekleri çabucak anlamış. Geyiğinin boynuzlarını çıkarıp kalanını aslanın önüne koymuş.
Tilkinin paylaşımını beğenen aslan, başını sallayarak sormuş:;
‒ Aferin tilki kardeş, böyle adil bir paylaşımı sana
kim öğretti?
Tilki,
‒ Efendim, burada yatan eşekten öğrendim. demiş.