Yapay Zekaya Bestelettiğim Şarkı - İki Şehrin Hikayesi 2. Versiyon

En güzel zamandı… en acı zamandı…
Aşk, ölümle aynı yolda yürürdü…
Paris ağlar, Londra susar…
İki kalp… tek kaderde çarpardı…

Kırık bir adamdım aynalarda,
Adım bile bana yabancıydı…
Sonra gözlerinde buldum kendimi,
Lucie… sen benim ışığımdın…
Bir dokunuşunla dirildim ben,
Zincirlerim çözüldü sessizce…
Ama geçmiş, gölgem gibi ardımda,
Aşk mı kurtarır, yoksa sürükler mi ölüme?

Yaylılar ağlar, kalpler çırpınır…
Aşk, savaşın ortasında bir çiçek gibi…
Ama dikenleri kana bulanmış,
Sevgi mi bu… yoksa kaderin oyunu mu?

AŞK! (AŞK!)
Kalbimde bir yangın gibi!
KAN! (KAN!)
Onun için dökülür şimdi!
RUHUMU AL!
Adını fısıldayarak!
İki şehir…
Aşkla yanar, aşkla ölür!

Giyotin gölgesinde bir yemin ettim,
Onun gülüşü için canımı veririm!
Sydney! Sessiz bir kahraman,
Aşkını söylemeden ölümü seçen!
Onun mutluluğu benim sonumsa,
Bu ölüm… bir lanet değil!
Bir kalp, başka bir kalp için atıyorsa,
Bu son… aslında sonsuzluk değil mi?!

Ah… sevgiyle dokunan ellerin,
Bir ruhu yeniden yaratır…
Ama aşk… en saf haliyle bile
Bazen vedayla tamamlanır…

İsimler yok olur!
Yüzler silinir!
Ama aşk…
Ölümden bile güçlüdür!

AŞK! (AŞK!)
Zamanı bile deler geçer!
KAN! (KAN!)
Onun adıyla yere düşer!
SON NEFESİM!
Onun için verilir!
İki şehir…
Aşkta birleşir!

AŞK! (AŞK!)
Kalbimde bir yangın gibi!
KAN! (KAN!)
Onun için dökülür şimdi!
RUHUMU AL!
Adını fısıldayarak!
İki şehir…
Aşkla yanar, aşkla ölür!

AŞK! (AŞK!)
Kalbimde bir yangın gibi!
KAN! (KAN!)
Onun için dökülür şimdi!
RUHUMU AL!
Adını fısıldayarak!
İki şehir…
Aşkla yanar, aşkla ölür!

“Bu, yaptığım en iyi şey…”
Bir kalp sustu…
Ama aşk…
Ebediyen yaşamaya devam etti…