Yapay Zekaya Bestelettiğim Şarkı - Yarım Kalan Ders (Fatma Nur Çelik Anısına)

Tahtada yarım kalmış bir cümle,
Tebeşir tozu hâlâ havada.
Pencereden süzülen ışık,
Sorar gibi: “Nerede o ses sabah sabah?”
Sıralarda eğik başlar,
Defterlerde titrek çizgiler.
Bir zil çalar ama kimse kalkmaz,
Bugün susmuş bütün kelimeler.

Bir kalem düştü yere ansızın,
Kırıldı sadece ucu değil…
Bir umut savruldu koridorda,
Duydu duvarlar, duymadı şehir.

Kim öğretecek şimdi iyiliği,
Kim saracak kırık heceleri?
Bir sınıf kaldı gözleri dolu,
Yarım kalan düşleriyle geri.
Bir ışık söndü genç bir ömürde,
Karanlık büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldı yarım duvarda.

Çantasında yarınlara dair
Planlar, notlar, küçük hayaller.
Her satırında bir çocuğun adı,
Her bakışında şefkatli eller.
Kim bilir kaç kalbe dokundu,
Kaç korkuyu sildi sessizce.
Şimdi bir fotoğraf bakıyor
Çerçeveden, gülümsercesine.

Bir kapı kapandı ansızın,
Açılmadı bir daha derse.
Bir bahar kışa döndü o gün,
Takvim durdu aynı yerde.

Kim öğretecek şimdi iyiliği,
Kim saracak kırık heceleri?
Bir sınıf kaldı gözleri dolu,
Yarım kalan düşleriyle geri.
Bir ışık söndü genç bir ömürde,
Karanlık büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldı yarım duvarda.

Kim öğretecek şimdi iyiliği,
Kim saracak kırık heceleri?
Bir sınıf kaldı gözleri dolu,
Yarım kalan düşleriyle geri.
Bir ışık söndü genç bir ömürde,
Karanlık büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldı yarım duvarda.


Şiddet büyürken sokaklarda,
Sevgi küçülmemeli aslında.
Bir öğretmen düşerken yere,
Düşmemeli insanlık yanında.

Kim öğretecek şimdi iyiliği,
Kim saracak kırık heceleri?
Bir sınıf kaldı gözleri dolu,
Yarım kalan düşleriyle geri.
Bir ışık söndü genç bir ömürde,
Karanlık büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldı yarım duvarda.

Kim öğretecek şimdi iyiliği,
Kim saracak kırık heceleri?
Bir sınıf kaldı gözleri dolu,
Yarım kalan düşleriyle geri.
Bir ışık söndü genç bir ömürde,
Karanlık büyüdü bir anda.
Bir hayat verdi çocuklara yön,
Kendi yolu kaldı yarım duvarda.


Tahtada hâlâ o cümle var,
Tamamlanmayı bekliyor.
Belki bir gün iyilik kazanır,
Bir çocuk o satırı bitiriyor…
Ve her baharda açan çiçek,
Onu fısıldıyor rüzgâra:
“Bir ışık gitti aramızdan,
Ama iz bıraktı yarınlara…”